ا دهه های پنجاه، حصیر علاوه بر مصارف داخلی و خانگی، برای فروش عمده صنایع دستی گیلان و صادرات به استان های دیگر بافته و در بازارهای محلی و هفتگی فروخته می شد. به تدریج، با ورود زیراندازهای پلاستیکی ارزان قیمت و قالی ها و قالیچه های ماشینی و انواع مصنوعات دیگر، دست ساخته های حصیری محدودتر گشت تا آن جا که در حال حاضر، تنها در شهرهای خمام، آبکنار، آستانه و رشت بافتن حصیر رایج است. این کار البته در شهرها بیشتر جنبه ی تزیینی دارد تا کاربردی، اما در روستاها هنوز وسایلی چون زنبیل و کلاه خریداران و خواستاران بسیار دارد.